پس از تو اگر زنده بمانم

به این فکر می‌کردم که منظورش از آدم‌هایی مثل ما چه بود و گفتم:”آفرین”. من خودم را به زحمت انداخته بودم، صادقانه چسبیده بودم به سیر صعودی تا به شکستی خارق العاده بیانجامد و حالا این احمق من و خودش را توی یک دسته می‌گذاشت. من در کالج رفاقت‌های مصنوعی مشابهی را با دیگر مهاجران نسل دوم تجربه کرده بودم که چون پدرومادرشان دوست داشتند دکتر شوند ولی آنها ادبیات را انتخاب کرده بودند خودشان را عصیانگر می‌دانستند. با خیالی آسوده، انگار که اعتبار و ثروت آینده‌شان را به دست آورده‌اند و انگار میوه‌های باغ فداکاری و تدارکات پدر و مادرشان هستند، میگفتند:”من قراره دکتر بشم.» فکر کن با چنین اطمینانی در دنیا زندگی کنی! وقتی از من خواستند تا انتظاراتی را که والدین جاماییکایی‌ام از من داشتند با آن‌ها به اشتراک بگذارم، یاد آخرین توصیه نامه‌ای که پدر پیمانکارم برایم نوشته بود افتادم و گفتم «من قراره توی هوم‌دپوت کار کنم.»